Ik ben wo-opgeleid. Ooit gevormd door boeken, vinylplaten en dikke ochtendkranten die je met twee handen moest openslaan. Door langzaam lezen, geconcentreerd luisteren en het idee dat denken tijd mocht kosten. Toch bekruipt me de laatste jaren steeds vaker een ongemakkelijk gevoel: niet dat ik niets meer weet, maar dat mijn denken vluchtiger is geworden. Minder diep, minder vasthoudend.
Benieuwd naar de rest van dit artikel?
Deze content is onderdeel van een editie. Maak een keuze:
